این اصطلاح در بند (2) ماده یک کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی و در بند (1) ماده 2 موافقتنامه لیسبون، به معناسممبدأ به اسم جغرافبایی کشور یا مای نامگذاری یا اسم مبدأ یا منشاء آمده است. براساس بند (1) ماده 2 موافقتنامه لیسبون، نظقه یا محلی اطلاق می شود؛
اسم مبدأ

 اسم مبدأ با نشانه های منبع تقاوت دارد، زیرا نشانه های منبع هر اصطلاح یا علامتی است که برای مشخص کردن منشاء یک محصول یا خدمات در کشور، منطقه یا محل خاصی به کار می رود. اسامی مبدأ یا نامگذاری مبدأ دارای معنای محدودتری نسبت به نشانه های منبع است زیرا اگرچه اسم مبدأ به نام جغرافیایی کشور، منطقه یا محل دلالت دارد ولی مستلزم وجود پیوند کیفی میان محصول و محل تولید است. این پیوند کیفی شامل برخی مختصات محصول است که منحصراً  قابل انتساب به آن محل است از جمله آب، هوا، خاک و شیوه های سنتی تولید. به عبارت دیگر، اسامی مبدأ، اسم جغرافیایی یک کشور، منظقه یا ناحیه ای است؛ که برای تعیین محصولی که از آن کشور، منطقه یا ناحیه جغرافیایی شامل عوامل طبیعی و انسانی است.
خلاصه این که نشانه های منبع صرفاًٌ نشانگر نشأت گرفتن کالا یا محصول از محل معینی است و می تواند فاقد پیوند کیفی بین محصول و محل باشد در حالی که اسامی مبدأ علاوه بر معرفی محل نشأت گرفتن محصول یا کالا، نشانگر این امر است که کیفیت و مشخصات کالا منحصراً یا اساساً ناشی از محیط جغرافیایی خاصی است. به عبارت دیگر هر اسم مبدأ نشانه منبع است ولی هر نشانه منبع اسم مبدأ نیست.